گاه نوشت
گرچه این دنیا ندارد اعتبار مینوسم تا بماند یادگار
مرا چون آینه هر کس به کیش خود پندارد و الّا من چو می با مست و هشیار یکرنگم شبی در گوشه ی محراب قدری ربّنا خواندم اگر دنیا مرا چندی برقصاند ملالی نیست به خاطر بسپریدم دشمنان! چون نام من عشق است نمیشه گفت عقده شاید بشه اسمشو دلتنگی یا گرفتن دل شایدم غمگین بودن یا حسرت یا شایدم یک جور خالی شدن از دردهای درون از چیزهایی که میخوام یا رفتارهای که ناراحتم کرده یا هر چیزی که یه جوری منو رنجونده فقط میدونم وقتی از ته دلت فریاد بزنی خالی میشی انگار انرژی مضاعف میگیری و تموم ناراحتیهات از بین میره فریاد زدن مگه چند ثانیه یا حتی چند دقیقه طول میکشه ولی از همه چیز رهات میکنه شاید بیشتر اون انرژی که برای فریاد زدن میذاری باعث بشه که حس کنی از همه چیز خالی شدی ولی در هر صورت اخرش احساس میکنی سبک شدی نمیدونم چرا ؟ فریاد صدای درد درون گاهی دردهای درون رو نمیتونیم به هیچ شکلی بیرون بریزیم این یه بهانه است برای اینکه خودمون رو از غصه های درون رها کنیم به آینده پیش رو فکر کنیم و غمها رو فراموش کنیم اگه بخوای این حس رو تجربه کنی باید جایی باشی که فقط خودت صدای خودت رو بشنوی مثل کوه یا دشت اون وقت میفهمی فریاد زدنم نعمتی از نعمتهای خوب خداوند
که چون شببو به وقت صبح، من بسیار دلتنگم
همان یک بار تار موی یار افتاد در چنگم
که من گریاندهام یک عمر دنیا را به آهنگم
بیشتر نوشته هاش رو خودم مینویسم و گاه نوشته ها و گاهی هم قصه ها و غصه ها و شادیهای من
دوستان عزيز از مطالب اين وبلاگ با ذکر منبع استفاده کنيد
خواجه سلام عليك گنج وفا يافتي * دل به دلم نه كه تو گم شده را يافتي
..........................
هم تو سلام عليك هم تو عليك السلام * طبل خدايي بزن كين ز خدا يافتي
..........................
خواجه تو چوني بگو در بر آن ماه رو * آنك ز جا برترست خواجه كجا يافتي
..........................
ساقي رطل ثقيل از قدح سلسبيل * حسرت رضوان شدي چونك رضا يافتي
..........................
اي رخ چون زر شده گنج گهر بر زدي * وي تن عريان كنون باز قبا يافتي
..........................
اي دل گريان كنون بر همه عالم بخند * يار مني بعد از اين يار مرا يافتي
..........................
خواجه تويي خويش من پيش من آپيش من * تا كه بگويم ترا من كه كرا يافتي
..........................
كوس و دهل مي زنند بر فلك از بهر تو * رو كه تويي بر صواب ملك خطا يافتي
..........................
بر لب تو لب نهاد زان شكرين لب شدي * خشك لبان را ببين چونك سقا يافتي
..........................
خواجه بجه از جهان قفل بنه بر دهان * پنجه گشا چون كليد قفل گشا يافتي
